Azra İzgüner

Başımda dönüp duran ağrı, gözlerimin çevresine toplandığından dolayı yüzümü buruşturarak göz kapaklarımı aralamaya çalıştım. Kulağımın dibinde çalıp duran bir telefon vardı ve melodisi tanıdık gelmiyordu. Bu yüzden uykudan irkilerek uyanmıştım ama gördüğüm manzara karşısında dilim tutulmuştu. Üçlü koltukta uzanıyordum. Kolumu berjere doğru uzatmış, başımı üstüne yaslamıştım. Üzerimde omuzlarıma kadar örtülü bir battaniye vardı. Bunlar normaldi. Anormal olan, berjerin kolçak kısmından sarkan bir ele tutunuyor olmamdı. Sırtını geriye yaslamış, başı omzuna düşmüş halde uyuyakalan Ozan'ın iki parmağını tutuyordu parmaklarım. Hava henüz yeni aydınlanıyordu. Mavinin koyu bir tonuna boyanmıştı evimin içi. Ozan'ın düzenli nefesleriyle birlikte derin bir nefes aldım. Birkaç saniye boyunca hissettiğim tek şey huzurdu. Telefon sabahın köründe ısrarla çalmaya devam ediyordu. Ozan'ın yüzüne dökülüp kaşlarına kadar değen saçlarına baktım ve tutamların arasından alnında beliren çizgil...

Hoş geldin, mısırını al 🍿🍿 #BizimİçinYazılmış etiketiyle paylaştığınız her şeye bakıyoorum. Bölümden sonra yine orada olacağım, kritiğini birlikte yapabiliriz. Teşekkürler ve iyi seyirler! •🎬• Sabah, Ozan'ın ve benim içinde bulunmadığımız çekimler yapılmıştı. Şimdi sıra yeniden bizdeydi ama karşımdaki adam, gözlerimin içine zar zor bakabiliyordu. Üzeri düzgündü, ezberi tamdı, saçları güzelce şekillendirilmişti ama bakışları bomboştu. Bu da bana onun akşamdan kalma olduğunu düşündürüyordu. Buna rağmen sette hiçbir zorluk çıkarmıyor, işleri oldukça güzel bir şekilde yürütmeyi başarıyordu. Ben de ona ayak uyduruyordum ama kendimi her geçen saniye daha kötü hissediyordum. Çünkü Ozan, her role girdiğinde Göksel'e müthiş bir özlemle bakarken her kestik sesinden sonra gözlerini benden ateşe değmiş gibi kaçırıyordu. Bana bir hiçmişim gibi hissettiriyordu geldiğinden beri. "Uykusuz musun sen bugün?" diye sordum ona. Elimi alnıma vurmamak için çaba göstermem gerekti. ...